Wiki Rath www.wiki-rath.org on behalf of Dr. Matthias Rath and the Dr. Rath Health Foundation

Wikipedia

Een zogenaamde 'gratis encyclopedie' gecontroleerd door speciale belangengroepen

Lees meer hier.

Kennismaking met ‘MastCell’

Vanaf de allereerste publicaties van ‘MastCell’  in augustus 2006 werd het meteen  duidelijk dat zijn hoofdinteresse en fundamentele kennis zich concentreerden op de uitoefening van geneeskunde op farmaceutische basis.

Lees meer hier.

Versterking van de status-quo

Wikipedia: Gratis toegang tot de som van alle menselijke kennis – of alleen maar  een manier om de gevestigde orde te versterken?

Lees meer hier.

De Soros-connectie

Een van de belangrijkste aanhangers van de Wikimedia Stichting is het "Open Society Institute", opgericht door de voorzitter van Soros Fund Management LLC, George Soros.

Lees meer hier.

Voorbeelden van historische overgangen –
Vergelijkingen om van te LEREN

De strijd voor de overgang van het geocentrische naar het heliocentrische universum

This image (or other media file) is in the public domain because its copyright has expired.This applies to Australia, the European Union and those countries with a copyright term of life of the author plus 70 years.

Galileo Galilei (1564-1642)

Bij de eeuwwisseling van de 16e naar de 17e eeuw was de katholieke kerk de machtigste instelling in de wereld. Veel van haar macht was het gevolg van de misvatting dat de aarde zich in het centrum van het universum bevond – met Rome als centrum van de aarde.

Het was duidelijk dat als werd bewezen dat dit model verkeerd was, veel van de macht en controle die in die tijd werd uitgeoefend door de Roomse kerk zou verdwijnen.

Zo was in het begin van de 17e eeuw de controverse tussen het geocentrische universum – met de aarde in het centrum – en het heliocentrische universum – met de zon in het centrum – een van de grootste vraagstukken uit die tijd. De afloop van deze strijd zou in wezen bepalen wie zou heersen over de wereld.

Het gevechtsterrein

Aan de ene zijde van het gevechtsterrein bevond zich de gevestigde orde: de Roomse kerk, die haar middeleeuwse voorrechten wilde behouden. Aan de andere zijde stond een steeds grotere groep wetenschappers die de dogma's verwierp en zich toelegde op wetenschappelijke bewijzen. Zij hadden de middeleeuwse gedachtenbeperkingen achter zich gelaten, en waren de pioniers van een nieuw tijdperk geworden.

Na het eerste werk over het heliocentrische systeem door de Poolse astronoom Nicolai Copernicus en de Duitse astronoom Johannes Kepler, besloot de Italiaanse fysicus Galileo Galilei vrijuit te spreken ten gunste van dit nieuwe wereldsysteem. De ontdekking van de telescoop was daarbij een geweldige hulp om wetenschappelijke bewijzen voor deze “nieuwe” waarheid te verzamelen.

Tegenstanders – Het 'duivenverbond'

De eerste publicatie van Galileo's telescoopwaarnemingen van de planeten in 1610 werd gevolgd door jaren van publieke controverses en aanvallen op zijn persoon. Hij had zoveel tegenstanders dat hij individuele omgang met iedereen opgaf. De argumenten van zijn tegenstanders waren zo bizar dat hij ze samen de ‘lega del pippione’ (het duivenverbond) noemde.

De Roomse kerk, reageerde heftig op de geschriften van Galileo, omdat ze haar religieuze macht – en daarmee ook haar politieke en economische macht – in gevaar zag komen. Daarom werd het heliocentrische model van het universum in 1616 ‘ketters’ verklaard door de Roomse kerk.

Na de publicatie van zijn belangrijkste werk, “Dialoog over de twee belangrijkste wereldsystemen”, werd Galileo in 1633 voor de Roomse inquisitie geroepen en stond hij terecht wegens ‘ketterij’. Hij werd schuldig "ernstig verdacht van ketterij" bevonden, vanwege zijn verklaringen:

“de zon ligt bewegingloos in het centrum van het universum, en niet de aarde die beweegt. Men mag een mening hebben en deze mag men verdedigen ook al is deze in strijd met de Heilige Schrift.”

Galileo werd bevolen om deze meningen "af te zweren, te vervloeken en te haten", zijn boeken en studies werden verboden – zelfs inclusief zijn toekomstige geschriften. Om het vonnis kracht bij te zetten, plaatste de Roomse Inquisitie Galileo onder huisarrest voor de rest van zijn leven.

De katholieke kerk deed er bijna 400 jaar over om haar vergissing te erkennen. In 1992 erkende paus Johannes-Paulus II officieel de wetenschappelijke bijdrage van Galileo, en de geldigheid van de “nieuwe waarheid”, het heliocentrische universum.

In het geval van Galileo bleken dus ook de woorden van de filosoof Arthur Schopenhauer correct te zijn:

Alle waarheden maken drie fasen door. Eén: ze worden geridiculiseerd. Twee: ze worden heftig tegengesproken. Drie: ze worden als vanzelfsprekend aanvaard.

De eerste vaccinatie – en de strijd van acceptatie

This image is in the public domain in the United States. In most cases, this means that it was first published prior to January 1, 1923 (see the template documentation for more cases). Other jurisdictions may have other rules, and this image might not be in the public domain outside the United States.

Edward Jenner (1749-1823)

Edward Jenner (1749 – 1823) was een Britse arts en wetenschapper. Hij was de eerste die een theorie ontwikkelde over vaccinatie en ze op geslaagde wijze testte voor de pokken, met het pus dat hij had aangetroffen in de blaren van koepokken.

Dit gebeurde in 1796. Jenner bracht onmiddellijk verslag uit van zijn bevindingen bij de Royal Society in Londen. Deze club, die in die tijd de status-quo in de geneeskunde en de wetenschap vertegenwoordigde, wees zijn werk af.

Tegen 1802 was het debat over de nieuwe vaccinatie in volle gang. Er was een ‘Anti-vaccinatievereniging’ opgericht, die Jenner en zijn nieuwe methode om koeienpokken te gebruiken voor de preventie van pokken bij mensen rechtstreeks aanviel. Op de onderstaande spotprent uit dat jaar zijn koeien weergegeven die uit de lichamen en ledematen van mensen groeien.

This image (or other media file) is in the public domain because its copyright has expired.This applies to Australia, the European Union and those countries with a copyright term of life of the author plus 70 years.

Jenner wist echter dat hij het bij het rechte eind had, ondanks de voortdurende aanvallen door de vertegenwoordigers van de medische status-quo. In 1840 werd, op basis van het pionierswerk van Jenner, middels een ‘Vaccinatiewet’ aan iedereen in Groot-Brittannië gratis vaccinatie aangeboden.

De lobbyisten en de schrijvers van de media van de gevestigde orde die de vooruitgang in de geneeskunde aanvallen delen een enorme verantwoordelijkheid. In één jaar waarin een vooruitgang in de geneeskunde vertraging oploopt of wordt tegengehouden sterven tienduizenden, misschien wel miljoenen mensen.

Vandaag de dag geldt precies hetzelfde voor de doorbraak van de natuurlijke gezondheidszorg in de strijd tegen kanker en andere ziekten.

De verdwijning van scheurbuik – 40 jaar vertraging omwille van de weerstand

This work is in the public domain in the United States because it is a work of the United States Federal Government under the terms of Title 17, Chapter 1, Section 105 of the US Code.

James Lind (1716-1794)

James Lind (1716-1794) was een Schotse arts. Vandaag de dag is hij bekend vanwege zijn studies over de oorzaken en remedies voor de zeemansziekte scheurbuik.

Dr. Lind ging in 1739 bij de marine. Hij werd in 1747 scheepsdokter op een schip in de Golf van Biskaje. Daar bewees hij de gunstige effecten van citrusvruchten voor de gezondheid bij scheurbuik. In een goed opgezet experiment behandelde hij zes verschillende groepen zeelieden met verschillende toevoegingen aan het dieet, zoals azijn, zoutwater en kruiden. Alleen de groep scheurbuikpatiënten die sinaasappels en citroenen hadden gegeten herstelde echter.

In 1753 vatte hij zijn bevindingen samen in een boek: ‘A treatise of the scurvy’ (Een verhandeling over scheurbuik). Dit boek werd echter vrijwel genegeerd, en de eenvoudige aanbevelingen van Dr. Lind om de levens van zeelieden te redden werden in de wind geslagen.

Het duurde daarna 40 jaar (!)  voor de aanbevelingen van Dr. Lind eindelijk werden aanvaard door de Britse admiraliteit.  Pas toen werd citroensap en limoenen verdeeld onder alle zeelieden.

Stelt u zich voor hoeveel duizenden zeelieden moesten sterven omwille van één eenvoudige reden: de weerstand van de gevestigde orde tegen nieuwe ontdekkingen en de belemmerende kracht van oude dogma's.

Scheurbuik bedreigde in die tijd de levens van duizenden zeelieden. Vandaag de dag sterven elk jaar 7,5 miljoen mensen aan kanker. De omvang van de kankerepidemie is groter dan die van scheurbuik – en de verantwoordelijkheid van degenen die nu de mogelijke beheersing van kanker door het algemeen verspreide gebruik van micronutriënten tegenhouden is daarmee nog groter.

Waarom epidemieën niet langer een vervloeking uit de hemel zijn

Image: Wikipedia

Louis Pasteur (1822-1895)

Tot in het midden van de 19e eeuw werd geloofd dat epidemieën zoals de pest, cholera en de pokken het gevolg waren van vloeken uit de hemel. De opkomst van deze ziekten had er vanwege het gebrek aan microscopen waarmee de werkelijke oorsprongen konden worden bestudeerd, voor gezorgd dat dit middeleeuwse geloof sinds het begin van de mensheid kon floreren.

Honderd vijftig jaar geleden zou alles echter veranderen. Met een microscoop ontdekte de Franse scheikundige Louis Pasteur dat de werkelijke oorzaak van epidemieën, bacteriën en andere micro-organismes waren. Pasteur ontdekte het virus dat een van de verschrikkelijkste ziekten uit die tijd – hondsdolheid – veroorzaakte. Hij ontwikkelde ook de eerste vaccinatietherapie tegen deze ziekte.

Werd de baanbrekende ontdekking van Pasteur met open armen ontvangen en toegejuicht door de wetenschappelijke gemeenschap? Nee, natuurlijk niet. Zijn wetenschappelijke collega's en de Franse geneeskundige academie verdedigden heftig de oude dogma's, en vielen hem aan met het argument dat hij maar een scheikundige was en geen arts. Desalniettemin, ondanks het feit dat hij door het medische establishment in het openbaar belasterd werd, weigerde Pasteur zich gewonnen te geven.

Het duurde in totaal meer dan vijfentwintig jaar voor Pasteur een einde maakte aan de hevige weerstand van de status-quo. Het keerpunt kwam op 6 juli 1885, toen hij de negenjarige jongen Joe Meister, die de hondsdolheid had opgelopen, inentte. Zonder de tussenkomst van Pasteur zou de jongen zijn gestorven.

De vertraging van de wetenschappelijke gemeenschap op de ontdekking van Pasteur kostte de mensheid een dure prijs. Op wereldniveau hadden honderdduizenden levens gered kunnen worden als zijn bevindingen aanvaard waren geweest en niet op bittere en irrationele wijze waren tegengewerkt.

Uiteindelijk baande het werk van Pasteur de weg naar de ontdekking van andere besmettelijke ziektekiemen, zoals tuberculose, cholera, difterie en tetanus. Belangrijker nog: het maakte de ontwikkeling van vaccins en later antibiotica mogelijk.

In 1895 overleed Pasteur. Hij werd vereerd als een held voor zijn belangrijke bijdragen aan de mensheid.

Hoe we geleerd hebben wat de oorsprong is van ziekten

Image: Wikipedia

Rudolph Virchow (1821-1902)

Behalve de onthulling hoe epidemieën werden veroorzaakt door bacteriën en andere micro-organismes, zorgde de komst van de microscoop ook voor doorbraken in andere gebieden van de geneeskunde.

De Duitse arts Rudolf Virchow ontdekte bijvoorbeeld met behulp van een microscoop dat het menselijke lichaam bestaat uit miljarden cellen. Hij ontdekte daarmee dat ziekten niet gewoon “voorvallen”zijn. Maar het resultaat zijn van slecht werkende cellen.

Virchow’s ideeën en benadering van de geneeskunde waren een radicale afwijking van het standpunt van de wetenschappelijke orthodoxie in die tijd. Deze was  hoofdzakelijk gebaseerd op het idee dat ziekten ontstonden in weefsels of organen. Daarom veroorzaakte de lezing algemene verontwaardiging over de "ontsteking van de aders" ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de stichting van de Academie van militaire chirurgen in Berlijn, op 2 augustus 1845. De directeur van het verloskundige hospitaal werd bekend om zijn opmerking: "Wel wel, heeft u dat gehoord? Hij vertelt ons dat wij allemaal niets weten." Door niet akkoord te gaan met de wetenschappelijke status-quo, leek Virchow voor bijna alle aanwezigen ketterij te plegen.

Ondanks de tegenstand waarop hij stoot vanuit professionele kringen en in de wetenschappelijke pers, liet Virchow zich niet ontmoedigen.Hij vocht heftig terug. Door zijn sterke persoonlijkheid en zijn gevoel voor logica kon hij zijn lasteraars de baas blijven.  

In 1858 publiceerde Virchow zijn historisch werk “Celgeneeskunde,” waarin voor de eerste keer werd uitgelegd dat ziekten ontstaan op celniveau. Ongeveer 130 jaar later stelde dit inzicht Dr. Rath in staat om een gebrek aan vitamines en andere essentiële dragers van cellulaire bio-energie te identificeren als de meest voorkomende oorzaak van cellulaire storingen.

Virchow, een man met veel talenten, originaliteit, een brede kennis en veelzijdige menselijke interesses, werd bekend als een pionier in de geneeskunde, een epidemioloog, een gezondheidsspecialist, een leraar, een redacteur en een sociale vervormer. Het belangrijkste van alles is dat zijn principes van celgeneeskunde de basis blijven vormen van de lessen geneeskunde die tot op de dag van vandaag in medische scholen over heel de wereld worden gegeven.

Hoe wij het belang van goede hygiëne hebben geleerd

Image: Wikipedia

Ignaz Semmelweis (1818-1865)

In 1847 ontdekte Ignaz Semmelweis dat kraamvrouwen- of 'kraambedkoorts' het gevolg was dat dokters hun handen niet wasten wanneer ze het geneeskundige lab verlieten om naar de kraamafdeling te gaan. Tot die tijd was er in de ziekenhuizen een hoog sterftecijfer omwille van deze toestand.

Vandaag de dag is goede hygiëne een standaardpraktijk in ziekenhuizen. Op alle ziekenhuisafdelingen is standaard een antiseptische handgel te vinden. Voor zowel het medische personeel als voor de bezoekers. Chirurgen 'schrobben' zich schoon voor ze operaties doen.

In de negentiende eeuw was de situatie helemaal anders. De chirurgen schrobden zich niet schoon voor een operatie. Ze wasten zelfs hun handen niet voor ze van de ene naar de andere patiënt gingen. Zo gingen dokters en medische studenten ook na het ontleden van lijken rechtstreeks naar de kraamafdeling om vrouwen te onderzoeken die pas waren bevallen. Daarmee veroorzaakten ze kraamvrouwenkoorts bij nieuwe moeders.

Het blijft opmerkelijk dat zelfs na de revolutionaire bevinding van Semmelweis over het belang van goede hygiënepraktijken  (het sterftecijfer voor kraamvrouwenkoorts in zijn ziekenhuis werd drastisch teruggedrongen tot ongeveer 1%) de medische wereld onverschillig bleef over zijn ontdekking. Hij werd het voorwerp van een groeiende stroming van kritiek en cynische aanvallen. Zelfs de publicatie van zijn historisch werk “De etiologie, het concept en de profylaxe van kraambedkoorts” in 1861 bracht zijn tegenstanders niet tot zwijgen. Hij werd verder in hoge mate genegeerd, afgewezen en zelfs geridiculiseerd.

Helaas was Semmelweis lang voor zijn ontdekking eindelijk werd geïmplementeerd in de medische standaardpraktijk, in vergetelheid gestorven. Hij werd opgenomen in een krankzinnigengesticht. Daar werd hij zwaar geslagen door het personeel. De zware interne verwondingen die hij daarmee opliep waren de oorzaak van zijn vroegtijdige dood. Als er eerder geluisterd was naar zijn advies over goede hygiëne, had de dood van duizenden mensen vermeden kunnen worden.